Fietsen… een avontuur op zich…

Wij zijn geen fietsers, mijn man en ik… ooit kochten we ons beiden een nieuwe fiets, gewoon, handig toch om er één te hebben? Maar de fietsen belandden in de garage en er werd nooit meer naar om gekeken.

Toen ik zwanger was van de oudste bedacht ik me wel eens dat het wel leuk zou zijn om te gaan fietsen met ons kleintje, maar een stoeltje voorop durfde ik niet (meer). Toen mijn metekindje ongeveer een jaar was (ondertussen ook al 10 jaar geleden dus), ging ik eens fietsen met hem voorop mijn fiets. Dat ging allemaal prima… tot ik wilde afstappen. Ik geraakt niet goed met mijn buik tussen mijn zadel en het stoeltje en verloor mijn evenwicht waardoor metekindje en ik allebei de grond op gingen. Ik brullen als een gek dat ik mijn metekindje bijna om zeep geholpen had en hij brullen als een gek omdat hij zich verschrokken had en ook wel een schaafwonde had opgelopen (ik ook trouwens). Toch terug op de fiets gestapt en naar huis gereden (onderweg allebei nog aan het brullen) en daar afgestapt met hulp van mijn man en gezworen nooit, maar dan ook nooit meer met een kind voorop te fietsen. Dus dat plan leek niet zo goed.
Natuurlijk was ik ook weer goed zwanger tegen de tijd dat onze oudste groot genoeg was om in een stoeltje te zitten en omdat de schrik er sowieso al goed inzat, werd er geen stoeltje gekocht en werd er niet gefietst.

Toen de tweede dochter er dan bij kwam, was het sowieso onbegonnen werk om met beide dames te gaan fietsen (omdat ik géén stoeltje vooraan wil, remember?). Ik zocht nog wat informatie op over die supertoffe fietskarren om achter de fiets te hangen, maar de prijs schrok ons ook wel af (en wie zegt dat we die dan zullen gebruiken, we hebben nog nooit gefietst…) Dus werd er wederom niet gefietst…

Natuurlijk worden kleine kinderen groter en toegegeven, ze moeten het ooit leren, toch? Welk kind kan nu niet fietsen? We scheepten ze dus een tijdje af met kleine fietsjes met zijwieltjes, maar ze kunnen moeilijk tot hun twintigste met zijwieltjes rijden, dus we moesten er toch aan geloven. Deze zomer was ons doel dat de meisjes zonder zijwieltjes zouden fietsen. En om dat deftig te leren, moeten we dus ook de weg op. Natuurlijk eerst al eens oefenen op het kleine stukje fietspad tegenover ons huis. We wonen langs een zeer drukke straat, waar iedereen veel te hard rijd, dus op straat oefenen is er niet bij…

Nu dat goed gaat, is de volgende stap om allemaal samen te gaan fietsen. Maar daar komt het volgende probleem: ondertussen hebben we een derde dochter, die zeker nog niet oud genoeg is om zelf te fietsen. Oplossing: we kopen een fietsstoeltje. Ik zocht op internet en kwam uit op een stoeltje voor achterop. Onze derde dochter is zwaar en oud genoeg, zit stevig… dus dat ging gewoon.
Maar bij ons gaat nooit iets zomaar van de eerste keer goed…

Ik ging dus naar de winkel in de buurt en zag daar 0 fietsstoeltjes, terwijl de website toch duidelijk maakte dat ze die wel verkochten. Ik besloot dus een verkoper aan zijn mouw te trekken en de brave man ging in het magazijn kijken en vond nog 1 fietsstoeltje, toevallig datgene waar ik naar had gekeken op de website. Juj, we kochten het en reden naar huis. Ik beloofde de meisjes dat als ik het op mijn fiets gezet kreeg, we fijn konden gaan fietsen met z’n vieren: de twee grote meisjes op hun eigen fiets, zonder zijwieltjes en de kleinste dochter bij mama achterop. Ik begon met goede moed aan het in elkaar steken van mijn stoeltje. Daar was ik vrij gerust in dat het zou lukken, want er was een duidelijk plan en een goede Nederlandstalige beschrijving bij. Maar toen… toen moest ik de steunarm onder het stoeltje schuiven en vastzetten zoals op de tekening… Ik bekeek alles grondig, maar kon nergens iets vinden dat als steunarm kon dienen. Conclusie: de steunarm was er niet bij… Pfff, bellen naar de winkel en als antwoord krijgen dat we dan zo snel mogelijk met het stoeltje terug moesten gaan. Eerst toch maar de kinderen nog wat eten gegeven en laten drinken, nog eens naar het toilet en dan weer allemaal de auto in.

In de winkel stond de brave man die mij eerder geholpen had aan de kassa en ik legde hem uit dat er een onderdeel ontbrak. Hij ging nog een keer het magazijn in en kwam terug met … DE STEUNARM! Halleluja!
Ik had nog 1 vraagje. Toen ik thuis kwam, had ik me bedacht dat ik wel erg veel had moeten betalen aan de kassa. Volgens de website die ik eerder raadpleegde zou het stoeltje €79.95 kosten. Ik kocht ook nog een rol inpakpapier en een wenskaart. (Het lijkt wel het begin van een les vraagstukken op school 😉 Ik betaalde €108.50. Behoorlijk duur inpakpapier dus… na een controle van mijn kassabon (die ik toch nodig had om het stoeltje eventueel terug te brengen) bleek dat ik meer dan €100 voor het stoeltje betaald had. (Controleer die dingen altijd in de winkel, zeggen ze… maar dat doen? Ho maar!) Ik besloot de man, die ik al zoveel lastig gevallen had, nog maar een keer lastig te vallen en te vragen hoe dat kwam en of de prijs wel klopte? Het kon natuurlijk ook dat ik de verkeerde prijs onthouden had van de website… of dat het niet helemaal hetzelfde stoeltje was… of dat dit stoeltje extra functies had, zoals een schietstoel, zetelverwarming en bekerhouder of zo… Gelukkig bleek geen moeite te veel voor de lieve man en hij raadpleegde zijn computer. Hij riep er nog iemand bij en samen besloten ze om me het verschil terug te betalen! Hoera!
Ik was dus een tevreden klant.

Ik beloofde de meisjes dat we nu echt konden gaan fietsen nadat onze kleine ukkie eventjes een middagdutje gedaan had en ik het fietsje geïnstalleerd zou hebben. De verdere installatie verliep ‘vlekkeloos’. (Een schroevendraaier vinden is moeilijker dan een fietsstoeltje plaatsen, geloof me!)

En dan was het zover! Ukkie was wakker, iedereen had jassen en schoenen aan (niet altijd vanzelfsprekend bij ons dus) en de fietsen stonden klaar. Eventjes kijken of onze kleine meid goed in het stoeltje zat (wel nog even getaffeld om die fietshelmen van de grote dames op de juiste maat te krijgen) en we konden op pas. Omdat we aan een drukke straat wonen, is de regel om eerst te wachten aan het einde van onze oprit. En dan wandelen we met de fiets aan de hand naar de rand van de weg. En als er geen verkeer komt, wandelen we de straat over. Dat ging heel goed. We gingen echt vertrekken!! We reden het fietspadje op en … KRAK… mijn zadel… oh neeeeeeeeeeeeeeee!!!!!!!!!!!!!!
Iedereen terug naar huis, dat wordt niks met fietsen. 4 meisjes zeer teleurgesteld. Toch nog maar eens in de garage gaan zoeken naar een sleutel en redelijk snel de juiste maat gevonden (fier op mezelf) en ik kon mijn zadel weer vastzetten… gelukt! We proberen het nog eens… Ondertussen was het tijd om aan het eten te beginnen, maar we gingen echt nog even fietsen.

Het was leuk! Onderweg wel een paar keer een bijna hartstilstand omdat Lyvia zwalpt van de ene kant van het paadje naar de andere of omdat ze geen afstand hield tov Elyssa en het een paar keer bijna tot een botsing kwam, maar ik genoot ook… van die kleine handjes die op mijn rug besloten te kriebelen en mij naar voren probeerden te duwen toen ik wat ver naar achteren ging zitten 🙂 Van mijn oudste dochters, die gewoon zonder zijwieltjes kunnen fietsen!!!! Van de wind (het waaide toch best hard) en de zon (die na een fikse regenbui doorkwam), van de koeien in de wei en het kleine meisje achter me dat daar toch beter naar wilde kijken en opzij boog. Ja, het was een korte, maar geslaagde proefrit.

De volgende uitdaging wordt om in het echte verkeer te fietsen, dus niet op een veldweggetje waar hooguit een wandelaar met hond voorbij komt of een straat met een paar geparkeerde auto’s… Maar voor ik die uitdaging aanga, gaan we toch nog een paar keer oefenen in het veld… totdat Lyvia iets minder zwalpt en beter aan ‘ons kantje’ kan fietsen…

fietsen

Vakantie Denemarken

DSC_0652

Dit jaar gingen we voor het eerst sinds we meer dan 1 kind hebben nog eens ver op vakantie. De reis ging naar Denemarken, ongeveer 900 km rijden dus… De routeplanner zei dat we er ongeveer 9u over zouden doen, dus gingen wij uit van minstens 12u aangezien we verschillende tussenstops moesten incalculeren.

We besloten ’s nachts te rijden en vertrokken dus rond 12u. Achteraf gezien zijn we blij met die beslissing, want we konden erg vlot doorrijden omdat er weinig/ geen verkeer onderweg was. De meisjes sliepen tot een uur of 6 op de achterbank! Toen ze wakker werden, waren we al bijna in Denemarken. We ontbeten op een parking en gingen naar het toilet en daarna sliepen ze nog een heel stuk.
Misschien wel enkele tips voor het rijden met drie kinderen op de achterbank:

* Tip 1: Als je ’s nachts je kinderen slapend in de auto zet, vergeet hun SCHOENEN dan zeker niet mee te nemen… (oeps)
Voorzie ALTIJD reserveschoenen… voor als je de goede schoenen vergeet. Ook in Denemarken verkopen ze schoenen, gelukkig.

* Tip 2: Kinderen die slapen op de achterbank, maken geen ruzie, zeuren niet… dus rijden terwijl ze slapen is zeer handig.

* Tip 3: Voorzie wat speelgoed op de achterbank. Wij hadden voor elk kind een paar boekjes bij. Zo konden ze wat “lezen” en als hun eigen boekje uit was, konden ze ruilen.

* Tip 4: Laat je kinderen elke keer naar het toilet gaan als je zelf gaat!

* Tip 5: Koeken en snoep maken elk kind ‘zoet’ 😉 Voorzie een zak snoepjes voor onderweg af en toe eentje te geven 🙂

De vakantie zelf was erg aangenaam, al was het druk i.v.m. nog meer meereizende familieleden en een druk ‘schema’. Mijn man en ik wilden natuurlijk ook graag veel dingen zien, maar ook de kinderen voldoende mogelijkheden geven om zich uit te leven.

Dag 1 reden we dus ’s nachts, waardoor we al vroeg in Denemarken aankwamen. Om 10u kwamen we aan in Ribe, waar we eerst het stadje bezochten en daarna nog een openluchtmuseum over Vikingen.

Dag 2 deden we een dierentuin en klommen we bijna 300 trappen omhoog in een oude vuurturen. Daarna brachten we nog een bezoek aan een zandsculpturenfestival over dino’s.

Dag 3 bezochten we Hjerl Hede, een soort Bokrijk, maar dan in Denemarken 😉

Dag 4 hadden we tickets voor Legoland. Natuurlijk een topuitstapje voor onze kinderen. Jammer genoeg was het veel te druk, waardoor we overal toch wel wat moesten aanschuiven. Maar de kinderen hadden het erg leuk…

Dag 5 bezochten we een oude ruïne en Viborg en dag 6 reden we naar een Vikingfestival. De reis was lang, maar het was zeker de moeite waard.
DSC_0715
Dag 6 deden we rustig aan en zwommen we veel in het zwembad in ons huisje. We gingen naar een strand dichtbij om even uit te waaien (letterlijk) en daarna weer zwemmen.

Dag 7 was de dag van de terugreis. We vertrokken vroeg, maar het grootste deel van de reis waren de meisjes wel gewoon wakker, wat uitzonderlijk goed verlopen is. Ok, ze vroegen 10x per uur of het nog ver was en ik moest wel 3x per minuut een prinsesje oprapen, maar ze waren redelijk rustig en braaf. Toch waren we blij dat we (eindelijk) weer thuis waren na een aantal files te hebben gehad (overdag rijden hé…)

Een vakantie zorgt ook altijd voor lollige uitspraken van kinderen, dus hieronder volgen er een paar van onze dochter Elyssa (de grappigste van de drie mag ik wel zeggen):

– Tijdens het vikinggevecht mochten kinderen niet ‘los’ rondlopen. Mijn zus waarschuwde de kinderen dat ze ‘een kopje kleiner’ gemaakt zouden worden als ze in het gevecht terecht kwamen. Elyssa tegen haar neefje:
“Leander, je moet hier blijven zitten. Anders maken ze je kopje kleiner, zo klein, denk ik.” En ze wees met haar hand ongeveer 5cm onder haar haargrens.

– Bij vertrek naar het vikingfestival (3u rijden) zeiden we dat we ver moesten rijden. “Hoe ver?” Ons antwoord: “Zo ver als wanneer we naar Plopsa aan zee gaan ongeveer.” Elyssa: “Oh, we gaan naar Plopsa aan zee! Fijn!” Euhm… niet dus… 🙂

– Bij aankomst op dag 1 in ons huisje (dus toen we aankwamen met onze pas gekochte schoenen) zei Lyvia dat ze een gat in haar schoen had. Ik schrok me rot, want die waren dus gloednieuw. Haha, grapje… dus toen zei Elyssa:
“Mama, ik ga een grapje maken… ik heb een gat in mijn schoen! Grappig hé!” Jaja…

We kijken alleszins uit naar onze volgende vakantie… 🙂

Carnaval 2015

Wat een weekend! Druk druk en nog eens druk, maar wel heel leuk!

Zondagochtend gingen we met z’n allen naar de dialectmis, een viering in de kerk die speciaal voor carnaval in het dialect opgedragen wordt. Het koor krijgt dan ‘ondersteuning’ van een bekende zanger of zangeres en voor deze editie werd Beppie Kraft uitgenodigd.
Voor een keer zat de kerk goed vol en we moesten het begin staand doorbrengen, tot we teken kregen dat er achter het koor nog een aantal zitplaatsen waren. De meisjes waren braaf, gingen eerst bij opa zitten, maar kwamen daarna terug bij ons. Ze vonden het heel leuk!

Dan reden we terug naar huis voor een lunch en om 14u was het tijd voor de carnavalsstoet. Onze meisjes verkleedden zich als prinsessen en onze kleinste meid werd Olaf.
kleine Olaf
Ze was zo schattig dat iedereen maar naar haar toe kwam om snoepjes en ‘cadeautjes’ te geven! Onze kleine snoepjesmagneet…

’s Avonds ging mama nog op stap met een vriendinnetje, maar zoals gedacht, mama is het op stap gaan een beetje verleerd en dus lag mama nog redelijk op tijd in bed (2 uur), of toch op de zetel, want het bed haalde mama niet omdat kleine Olaf blijkbaar ergens een probleem had en met mama op de zetel wilde slapen.

’s Morgens was iedereen weer vrolijk en (bijna) fit en ’s middags gingen we naar oma om daar naar de stoet te kijken. Weer was kleine Olaf de snoepjesmagneet en alle neefjes en nichtjes raapten een berg snoep…
Het was heel leuk!!

Vandaag doen we het rustiger aan… beetje spelen en opruimen… carnaval is weer voorbij, dus de confetti kan weg geborsteld worden…

kinderlogica

We zaten afgelopen weekend in Disneyland. De kinderen hadden het berekoud, maar keken hun ogen uit. Ze hadden een prachtige tijd.

Ze hadden al snel door dat daar (bijna) niemand Nederlands sprak. Het fenomeen (Engels) kennen ze wel uit de filmpjes die ze kijken en die mama dan soms van taal vergeet te veranderen, ze vinden dat niet erg en vragen soms om in het Engels te mogen kijken. (We willen Frozen in het Engels kijken, van “Let it go”, niet van “Laat het los!”) Maar wat is dat, een andere taal?

Op de laatste avond, vlak voor we naar huis vertrokken, besloten we toch nog even Octavia een flesje te geven in de lobby van het hotel. Daar zaten nog redelijk wat mensen te wachten om in te checken enz. en Elyssa zag er een meisje in een Elsa-jurk en alleen al daarom wilde Elyssa koste wat het kost met het meisje spelen. Ze rende ernaartoe en probeerde een gesprek aan te knopen. Het meisje in kwestie negeerde haar compleet, maar haar moeder zei wel iets tegen Elyssa (waarschijnlijk dat ze er geen snars van begreep) en Elyssa rende naar ons toe en zei: “Die mevrouw spreekt Engels, mama!” Ik zei dus dat die mevrouw waarschijnlijk niet verstond wat Elyssa vertelde omdat zij Engels spraken. Maar dat drukte de pret niet, want Elyssa rende terug en begon weer honderduit te vertellen over dat zij thuis ook een Elsa-jurk had, maar dat ze die niet mochten dragen buiten omdat die dan vies werd… Daarna kwam ze beteuterd teruggelopen.
E: “Mama, dat meisje zegt niks terug tegen mij!”
Ik: “Ja, dat meisje verstaat je toch niet, zij spreekt Engels.”
E: “Maar ik heb het harder gezegd!!” Tja…

Wat ik nooit zou doen als ik moeder was…

De laatste tijd wordt er in mijn omgeving veel gepraat over kinderen krijgen, baby’s, kinderwensen en opvoedingsstijlen…

Dat doet me denken aan mezelf, zo’n 6 jaar geleden, toen ik zelf kinderloos was. Ik had er zo’n geweldige ideeën over, over moeder zijn: MIJN kinderen zouden wel luisteren, want ik zou altijd consequent zijn (en gewoon brave kinderen krijgen, want ze zouden op hun papa lijken die volgens zijn moeder uren braaf alleen kon spelen), MIJN kinderen zouden niet ’s ochtends vroeg al voor tv hangen, want dat staat zo marginaal, MIJN kinderen zouden wel alles lusten, want ze zouden op hun papa lijken (uhuh), MIJN kinderen zouden nooit bij ons in bed slapen, want dat ligt niet comfortabel en ze moeten maar leren in hun eigen bed te slapen, MIJN kinderen zouden al vroeg aan sport doen, geen computerverslaafden zijn, nooit zeuren, dankbaar zijn voor wat ze krijgen/ hebben…
Ik denk dat iedere moeder zich uitspraken als deze wel kan herinneren, en elke (nog)niet-moeder ook, want die gebruikt ze af en toe wel eens als in de supermarkt weer maar eens een kind zich schreeuwend op de grond smijt omdat het geen pot mayonaise stuk mag gooien op de grond (of iets dergelijks).

Maar hoe gaat dat dan “in het echt”?

Na de geboorte van Lyvia kon ik mijn idealen goed behouden, ze sliep meteen in haar eigen bedje op haar eigen kamertje, filmpjes keek ze af en toe wel, maar nooit ’s morgens heel vroeg, ze at goed, ze lustte bijna alles, ze was een hele gemakkelijke, rustige baby… eigenlijk net zoals ik gedacht had dat het zou zijn…

Maar zo’n baby wordt groter en krijgt een zusje. En ook dat zusje was een heel gemakkelijke baby, heel rustig. Alleen ’s nachts, al van in het ziekenhuis, wilde Elyssa NIET in haar bedje slapen. Ze lag liever bij haar mama in bed. En wat doe je dan? Als moeder? (en niet te vergeten, pas bevallen, moe van een drukke dag vol bezoek en met zo’n grote nood aan slaap?) Dan neem je dat kleine hummeltje lekker dicht bij je in bed en geniet je van je kleine ukkie dicht bij je en kan je toch lekker slapen… ok, comfortabel is anders, maar je SLAAPT tenminste wel…
Een week of drie had Elyssa het echt nodig om tussen ons in bed te slapen, daarna lukte het zonder problemen in haar eigen bedje (op onze kamer wegens nachtvoedingen) en toen ze goed ’s nachts doorsliep, sleepten we haar bedje naar de kamer van haar grote zus en sindsdien slapen ze zonder problemen samen op 1 kamer (of toch zonder veel echte problemen).
De ochtenden verliepen redelijk gemakkelijk, baby verzorgen en flesje geven, dreumes die op ontdekking uitging… maar toen kwamen daar toch die filmpjes om de hoek, die ervoor zorgden dat Lyvia WEL rustig in de zetel bleef zitten terwijl Elyssa haar flesje kreeg, of toen ze ouder waren en absoluut voor 6u ’s morgens op wilden staan, de meisjes braaf hield terwijl mama haar schoolwerk deed zodat alles af was voor 8u ’s morgens… Ook op schooldagen hadden mama en papa tijd en rust ’s morgens om zichzelf en alle tassen klaar te maken terwijl de meisjes braaf voor tv zaten.
Maar mama hield toch nog een beetje aan haar idealen en probeerde na een tijdje de tv ’s ochtends weer af te leren…

Het eten ging hier altijd goed, tot een tijdje geleden. Ineens is alles ‘dat lust ik ECHT niet’… en wat doe je dan? We probeerden al alles: aan tafel blijven zitten tot het op is (ondertussen is het al tijd voor de volgende maaltijd), dreigen, niks anders te eten krijgen de rest van de dag (dus telkens weer hetgene dat ze niet lusten), maar is dat een oplossing? Neen, uiteindelijk zijn wij gefrustreerd en de kinderen ook en uitgehongerd… en toegegeven: mama is ook zeker geen goede eter, want die lust ook niks. Dus versoepel je de regels en ben je al blij dat ze iets gegeten hebben op een dag.

En dan komt er nog een zusje bij… een heel gemakkelijk kindje, altijd tevreden, eet goed, slaapt goed… tot voor kort in haar eigen bedje op onze kamer. Tot voor kort, ja, want mevrouwtje wordt om 4u wakker en dan is ze boos! Wenen, brullen… een tutje helpt niet… niks is goed… tot ze tussen ons in bed ligt. Dan slaapt ze verder, tot half 6 of zo en dan is het op. Dus wat doe je dan? Je gaat naar beneden en geeft je baby een flesje melk. De oudste twee worden wakker en gaan mee naar beneden en om geen ruzie te maken zet je toch een filmpje op voor 7u ’s morgens. Dus dan ben je weer bij af…

Het lijkt allemaal zo makkelijk, zo eenvoudig en zo vanzelfsprekend hoe je je kinderen kan opvoeden tot ‘goede’ volwassenen, maar in de praktijk is het toch niet altijd zo simpel. Er zijn dingen die ik op voorhand niet wilde en die wij en onze kinderen ook niet doen (zoals eten voor de tv, kinderen met gsm of tablet, de kinderen gaan op tijd naar bed…) maar er zijn ook veel dingen die we eerst absoluut niet wilden en nu toch toelaten. Maar we zijn wel consequent of proberen dat te zijn. De kinderen weten bij bepaalde dingen al op voorhand wat de gevolgen daarvan zullen zijn, maar of dat hen tegenhoudt? Natuurlijk niet, het zijn kinderen!!

Begrijp me niet verkeerd; ik vind het zalig om moeder te zijn en ik zou geen enkel van mijn dames willen inruilen of afgeven, maar soms… heel soms, denk ik aan die dingen die ik me voorgenomen had nooit te doen en dan zucht ik, want het loopt dus allemaal net niet zoals ik had gedacht. En soms, als ik iemand zo’n uitspraken hoor maken, dan heb ik moeite om niks te zeggen en moet ik eens lachen, met leedvermaak…

Doen alsof

De meisjes kunnen soms heel fijn samen spelen. Zo spelen ze vaak prinsesjes, soms ook mama en baby en nu was het dus “schooltje”. Juf Lyvia hield strak de touwtjes in handen en kleuter Elyssa moest goed op haar tellen passen!

Ze deden het rondje van de dag, te beginnen vanaf het moment dat Elyssa in de rij moest staan, dan mocht ze naar het klasje en in de kring zitten. Daar was Elyssa het kindje van de kalender (er waren niet veel andere kindjes aanwezig, denk ik… er heerst zeker buikgriep of zo) en mocht ze zeggen welk weer het was (“regen”, zei ze en dat klopte volgens juf Lyvia).
Dan werd beslist welk kindje in welke hoek mocht spelen en Elyssa was dolblij dat zij in de poppenhoek mocht spelen…

Maar toen, ineens hoorde ik juf Lyvia heel boos worden en kleuter Elyssa wenen… of was het zus Lyvia die boos werd en zusje Elyssa die weende?? Ik riep dus vanuit de keuken (mama deed de afwas) dat Elyssa misschien geen zin meer had om mee te spelen en dat ze dus niet op de denkstoel moest zitten (Juf Lyvia wilde dat graag).
Maar het antwoord was: “Maham, we doen toch alsohof!” met exact die hoeveelheid lettergrepen per woord… en op zo’n toon die me meteen mijn mond deed houden en met mijn ogen draaien…

Besluit: de meisjes worden groot en steeds mondiger… en eerlijk? Na jaren zorgen over een mogelijke spraakachterstand vinden we dat niet eens zo heel erg vervelend 😉 en soms ook best grappig…

Werkende mama

Poeh, Hemelvaartweekend!!! Komt als geroepen!!

Octavia werd 3 maanden op 19 mei, de dag dat ik weer aan het werk moest. Ik maakte me vooral zorgen over hoe we ’s ochtends iedereen op tijd op de juiste plek zouden krijgen, maar die zorgen bleken gelukkig ongegrond.

De wekker gaat om half 6 (voor mij en Peter dan toch) en meestal zijn we dan rond kwart voor zes altijd wel beneden op de badkamer 😉 We maken ons klaar en beginnen dan in de keuken aan de lunchpakketten voor 3 meisjes: mama, Lyvia en Elyssa. De flesjes van Octavia worden de avond tevoren uitgewassen, gesteriliseerd en in een tas gedaan, zodat dit ’s morgens geen tijd meer kost. De boekentasjes van de meisjes worden meestal ook ’s avonds zover klaargemaakt dat er alleen nog boterhammen in gestoken moeten worden ’s ochtends.
Als de boekentasjes (alle 3, dus van mama en de twee oudste meisjes) klaar zijn, kunnen we ontbijten. Meestal slapen de meisjes dan nog. Na het ontbijt moeten ze opstaan, dan worden ook zij klaargemaakt en krijgt Octavia een flesje (en pamper). Zo kunnen we meestal wel wegrijden rond kwart na 7.  Lyvia en Elyssa eten vaak hun ontbijt op de voorschoolse opvang, dat bespaart ons ook wel tijd. Peter brengt alle meisjes naar plaats van bestemming, zodat ik naar Hasselt kan racen en op tijd ben om nog te kiezen welke parkeerplaats ik neem 😉

Lessen voorbereiden, toetsen opstellen en verbeteren, probeer ik zoveel mogelijk tijdens vrije uren op school te doen. Helaas ben ik nogal een ‘sociaal’ mens en zit ik ook vaak uren te babbelen met collega’s terwijl ik beter zou werken (soms tot ergernis van andere collega’s die wel ijverig willen werken). Dan moet ik ’s avonds nadat de meisjes zijn gaan slapen nog werken (soms heb ik zoveel werk dat ik sowieso ’s avonds nog moet werken). Maar meestal red ik het dus wel met mijn springuren.

Het lukt behoorlijk en ik was het lesgeven snel weer gewoon en blij om de leerlingen weer te zien, want sommigen zijn echte schatjes, maar mijn geheugen… dat werkt toch niet meer zo goed als ervoor… ik ben zo vergeetachtig!!! Gelukkig heb ik een grote schoolagenda en goede collega’s die mij wel eens aan iets herinneren. Ik probeer alles zo goed mogelijk bij te houden, alleen moet ik eraan denken het in mijn agenda te schrijven 😉

Maar nu is het een lang weekend: 4 heerlijke dagen VRIJ!! Ik moet nog 1 toets verbeteren en alle punten ingeven voor maandag, maar verder heb ik weinig/ geen voorbereidingswerk meer… heerlijk!!

Misschien tijd om morgen een knutselprojectje te doen met de meisjes? Iets voor vaderdag? Of bij goed weer een uitstapje? Alles is mogelijk… 🙂

Een kijkje in het leven van een moeder van 3 meisjes, een leerkracht, een vrouw…